Örsagan "Le-hospital"

Þetta var ansi athyglisverður & fróðlegur dagur. Eftir klassískan eðal svefn vaknaði ég með tvo starfandi fingur á vinstri hendi. Þumallinn og vísifingur voru og eru óvenju latir og lagstir í dvala. Þar sem þeir höfðu ekki vaknað um kaffileitið og ég frekar óþolinmóð að eðlisfari fór ég inn á næsta “drop in clinic” í næstu götu. Hér þarf hvergi að panta tíma, maður bara labbar inn og bíður og nóg er af þessum læknastofum. Hugsa að maður geti bara valið “eni meni ming mang” eftir því hvort maður vill tala mandarin, japönsku, rússnesku, hindi eða bara eitthvað annað. Ég hitti fyrir tyrkneskan lækni (að ég held af útliti og hreim að dæma) og japönsku hjúkkuna hans. Hann skipaði mér svo beint í röntgen og sneiðmyndatöku af hálsinum á mér á bráðmóttökuna á Vancouver General Hospital (mamma ekki “panikka”). Þangað rölti ég eftir Broadway stræti og kanadískur múrari labbaði uppað mér á leiðinni og spurði hvort ég vissi um tattú stofu. Indverskur yfirmaður hans hafði rekið hann og þarna var hann allur í steypuryki hundfúll að leita að tattústofu til að fá sér svoleiðis í fyrsta skipti og það átti að vera kanadíski fáninn. Misjöfn eru viðbröðg manna við uppsögum og já merkilegt hverja maður hittir úti á götu.

Þar sem ég rölti þennan hálftíma niður á sjúkrahúsið var ég að velta fyrir mér hvaða læti þetta væru…….allt þetta bull og vesen útaf 3 dofnum fingrum – skildi fingurdofi ganga af fólki lifandi !!!! Áður hef ég lent á sjúkrahúsi útaf puttunum. Þá var ég ca 10 ára og var að reyna að sauma eins hratt og hægt var, hitti ekki efnið og saumaði í puttan á mér. Saumaskapur og prjónar eiga ekki vel við mig.

Ég fann skiltið stóra “E.R” og skráði mig þar inn á stærstu bráðamóttöku Vancouver borgar. Þar var litríkur hópur fólks í misgóðu ástandi – flestir uppdópaðir, þó varla af löglegum lyfjum ! Örugglega ekki margir þarna inni vegna dofinna putta. Áður en ég hitti "Herr Doktor" var ég látinn borga $800 dollara eða skitnar 46.500 kr fyrir heimsóknina þar sem ég ekki komin inn í kerfið hér. Útsalan líklega ekki byrjuð á ER. Í leiðinni var hengt á mig merki á úlnliðinn. Enda mótakan líkust íslenskum réttum, fókinu smalað inn, þó með sjúkrabílum en ekki hrosssum og svo merkt eins og rollurnar og síðan hver settur í sinn dálk. – það ætti enginn að týnast þarna inni. “SJÚKKIT” ! – ég var með sjúkratryggingu frá Íslandi. Þarna hitti ég eldhressan breskan lækni með aðeins of mikinn rakspíra sem gerði allskyns puttapróf, spurði um hitt og þetta og m.a. hvort heimilið mitt væri öruggt !!! Síðan potaði kammó hjúkka í mig nál og eftir nokkrar tilraunir fékk hún smá slurk af blóði til að mæla. Herr Doctor sagði mér að ástæðann væri öruggega ekki heilabilun eða annað verra – að öllum líkindum klemmd taug og puttarnir ættu að vakna til lífsins einhverntíman. Með það í nesti, eftir 7 klst á “Le hospital”, rölti ég heim með plástur á hendi og kom við í leiðinni og keypti mér kínamat og súkkulaði og leigði bíómynd. Hæstánægð með ágætis þjónustu í þessu heilbrigðiskerfi (svo lengi sem TM borgar he he). THE END :-)