Var gaman ?

Eftir vænan bjórsopa á Vancouver flugvelli sátum við í Air North vél í mjög góðum félagsskap ásamt Gwenn og Laurent á leið til Whitehorse. Þar fengum við höfðinglegar móttökur frá Lance sem keyrði okkur eftir Alaska Highway að Kluane Lake. Við fengum ókeypis hetjusögur "úr sveitinni" og nammi á leiðinni.

Lance býr í Mexíkó á veturna ásamt spússu sinni þar sem þau eru að koma upp klifuraðstöðu, á vorin keyra þau frá Mexíkó í bjálkakofa sem þau eiga í Yukon og skíða í 2 mánuði, á sumrin vinna þau svo fyrir Arctic Institute of North America sem rekur Kluane Lake Research Station (KLRS). KLRS er staðsett nálægt Alaska Highway við Kluane Lake, ca 200 km frá Whitehorse í Yukon. Stöðin samanstendur af matsal, nokkrum bjálkakofum, stóru bjálkahúsi sem búið er að breyta í skrifstofur og bókasafn. Að auki eru þar stórir geymsluskúrar þar sem rannsóknarfólk hefur aðstöðu til að geyma felt-vinnu græjurnar sínar. Í matsal KLRS hittast allir í morgunmat, hádegismat og kvöldmat. Þar skapast oft skondnar umræður, kemur ekki á óvart ef maður hugsar um fólkið sem þar situr saman við borð. Á meðan við vorum á staðnum komu saman í mat jöklarannsóknarhópur, flugmenn, hópur líffræðinga, austurrískir fjallgöngu garpar á leiðinni upp Mt. Logan, 8 ára heimasæta, flugvirkjar og heimilsfólkið sem rekur stöðina.


Lance sér um að halda við húsunum á svæðinu og konan hans er fjallaleiðsögumaður og flýgur með hópa í áttina að Mt. Logan og röltir svo með kúnnana upp hæsta fjall Kanada. 8 ára dóttir þeirra Bronwyn stundar fjarnám heima og lærir af skólabókunum með hjálp mömmu sinnar úti á bekk við flugbrautina. Bronwyn lærir ekki síst merkilega hluti af þeim gestum við KLRS sem gefa sér tíma til að leika við hana, oftar en ekki þegar fólk er veðurteppt að bíða eftir flugi. Hún kennir sumarstúdentum, prófessorum, flugmönnum og öðrum gestum að drullumalla, búa til sandkökur, klifra upp flaggstöngina og skjóta úr plastriffli og í staðinn fær hún að læra flest um flugvélar, þyrlur, ísbora, fjallapríl og dýrin í kring...grábyrni, svartabyrni og íkorna...eða 13 íslenska jólasveina, Grýlu og Leppalúða.



Við eyddum 3 dögum í KLRS, mest í geymslunum við að taka til allt það dót sem þurfti að ferja uppá jökul. Við vorum veðurteppt í 1 dag vegna snjóstorms og sá fór mest í að búa til sandkökur með Bronwyn og sötra kaffi með flugmönnunum sem biðu eftir betra veðri. Svo kom flugveður og Steve mætti með þyrluna sína og við vorum ferjuð uppá jökul. Einhverstaðar við 61°N og 138 °W í þyrlu með skíðin hangandi "utaná",frosið bros og horfandi niður á jökla í Yukon heyrðist "chop, chop, chop, chop, chop, chop....og ég hef sjaldan eða aldrei gert neitt eins frábært eins og að sitja frammí þyrlu og fljúga í heiðskýru yfir fjöllinn og jöklana í Yukon. Það sem við tók var ekki verra, útivera og "hard core" vinna á skíðum í 2 vikur í óborganlegu landslagi...svo ekki sé nú minnst á útsýnið frá útiklósettinu "breaf relief" sem stillt var upp á flottustu "útsýnispöllum" sem við fundum.



Eini skófatnaðurinn með í för voru skíðaklossarnir sem við flugum í. Næstu 2 vikur löbbuðum við góðan slatta af km á dag á skíðum þvers og kruss yfir svæðin. Verkefnin voru mörg, m.a. að setja upp veðurstöðvar, grafa upp GPS tæki og tilheyrandi sólarrafhlöður, grafa holur og taka snjósýni, rölta "sikk-sakk" upp jöklana með radar og radarloftnet í eftirdragi og þannig mæla þykkt jöklanna. Að sjálfsögðu var allt orkutap eftir allt brölt bætt upp. Hálfur líter af kakó á mann í morgunmat á hverjum degi með soðnum núðlum og smjöri, "Kung fu" kjúklingur í hádeginu, og ógurlegt magn af súpu og pasta á kvöldin og ein belja af rauðvíni í hverju taldi. Suma daga var hægt að elda úti í sólinni, það er lúxus að elda pasta og súpa rauðvín með salsa músik úr hátalara og glápa yfir jöklana.

Hressandi eins og á heimaslóðum fengum við allar veðurgerðir. Við eyddum fyrstu 5 dögunum á jökli I (óskýrður) þar sem við fengum snjóstorm og blindbil reglulega nánast uppá hvern dag en það var alltaf farið út að vinna. Eins undarlegt og það kann að hljóma þá höfðum við gaman að því að fá smá storm - hressandi bara...etv átti rauðvínsbeljan einhvern þátt í þeirri gleði líka. Restina af ferðinni fengum við fínasta veður. Það þýðir lítið að hangsa inni í vondu veðri enda hver dagur dýrmætur þegar tekið er tillit til hversu dýrt er að komast að svæðinu. Við notuðum um 9 klst af flugtíma með þyrlu, samtals kosta þessir klukkutímar um 1,4 milljónir ISkr. Ég var því Gwenn mjög þakklát að komast með sem hjálpardýr í þessa ferð en hún borgar brúsann úr sínum rannsóknarsjóði.





Það er merkilegt að skíða yfir snjóskafla, vitandi af sprungum undir snjólaginu. fyllsta öryggis var þó alltaf gætt og við vissum ca hvar stærstu sprungusvæðin voru. En allur er varinn góður og við vorum alltaf föst í klifurlínu í öllum ferðum og með klifurbúnað. Fremsti maður í línu, yfirleitt Alex, potar reglulega fram fyrir sig með staf til að kanna "undirlagið". Fjórir í línu er fínn fjöldi, ef einn pomsar í sprungu þá ætti sá hinn sami ekki að pomsa meira en mannshæð þar sem þungi hinna þriggja í línunni kemur í veg fyrir frekara fall. Það er mun öruggara að vera á skíðum en öðrum fótabúnaði enda eru skíðin gjarnan lengri en breyddin á sprungunum á svæðinu (þetta ætlaði ég að skrifa sem öryggispistil til að hughreysta mömmu en etv hef ég klúðrað því og þetta virkaði í öfuga átt hmmm)


Það sem er helst til trafala í svona ferð er pisserí. Það er sjónarspil að vera kvenkyns og vera gersamlega í spreng íklædd klifurbelti, nokkrum lögum af fötum og föst í línu með 3 öðrum. Áður en hægt er að tapa af blessaðri blöðrunni sem hefur enga biðlund þarf ég fyrst að kalla á alla að stoppa og fara úr skíðunum. Svo þarf ég að losa mig úr línunni, fara úr beltinu, opna jakkan með bilaða rennilásnum sem ég var búin að loka með "duck tape" (n.b. ekki dúnjakkinn þinn Helgi ef þú lest þetta!) svo er að húrra niður buxum og sokkabuxum og svo bera það allra innsta þarna úti í snjónum. Maður er alltaf í spreng því við drekkum um 3 lítra af vatni á dag. Að auki er líka mjög spennó að vakna í frosti á morgnanna, hálf allsber ofaní svefnpoka, linsulaus og vera í spreng. Það tekur alltof langan tíma að klæða sig og koma sér út úr tjaldinu og ekki mjög freistandi að "berrassasst" úti í frosti og vindi. Að lokum kann ég svo vel að meta sápu, sjampó og rennandi vatn eftir 2 sturtulausar vikur :-)





Var gaman ? - já það var gaman. Sönnunargögn að finna á myndasíðunni okkar undir "Yukon fieldtrip 2009"